இலங்கையில் தற்போது மரண தண்டனை சட்டரீதியாக தொடர்ந்தாலும் தூக்குத் தண்டனை நடைமுறையில் நடைமுறைப்படுத்தும் நிலை தொடர்பில் கேள்விகள் எழுந்துள்ளன.
அண்மையில் உயிர்த்த ஞாயிறு தாக்குதல் சம்பவம் குறித்த முக்கிய தீர்ப்பில் நீதிமன்றினால் வழங்கப்பட்ட மரண தண்டனையின் பின்னரே இவ்வாறான கேள்விகள் எழுந்துள்ளன.
இலங்கையில் மரண தண்டனை தொடர்பான விவாதம் மீண்டும் கவனம் பெற்றுள்ள நிலையில், 2014ஆம் ஆண்டு முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச ஐந்து இந்திய கடற்றொழிலாளர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட மரண தண்டனையை மன்னித்து விடுதலை செய்த சம்பவம் குறித்தும் தற்போது பேசப்பட்டு வருகின்றது.
இலங்கையில் போதைப்பொருள் கடத்தல்
2011 நவம்பர் 28 அன்று தமிழ்நாட்டின் ராமேஸ்வரம் பகுதியைச் சேர்ந்த பி. எமர்சன், பி. அகஸ்டஸ், ஆர். வில்சன், கே. பிரசாத் மற்றும் ஜே. லாங்லெட் ஆகிய ஐந்து இந்திய கடற்றொழிலாளர்கள் இலங்கையில் போதைப்பொருள் கடத்தல் குற்றச்சாட்டில் கைது செய்யப்பட்டனர்.
2014 அக்டோபர் 30 அன்று உயர் நீதிமன்றம் அவர்களுக்கு மரண தண்டனை விதித்தது.
இந்தத் தீர்ப்பு இந்தியாவில் பெரும் அதிர்வை ஏற்படுத்தியது.
இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான தூதரக முயற்சிகளின் பின்னர், 2014 நவம்பர் 19 அன்று ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி ஐந்து பேரின் மரண தண்டனையையும் முழுமையாகத் தள்ளுபடி செய்தார்.
அதன்பின்னர் அவர்கள் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு இந்தியாவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டனர். இந்திய உயர் ஸ்தானிகராலயம், இந்த மனிதாபிமான நடவடிக்கைக்காக மகிந்தவுக்கு நன்றி தெரிவித்தது.
எனவே, மகிந்த ராஜபக்ச தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஐந்து பேரை வீட்டிற்கு அனுப்பினார்” என்று பொதுவாகக் கூறுவதைவிட, ஜனாதிபதிக்குரிய மன்னிப்பு அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி, போதைப்பொருள் கடத்தல் வழக்கில் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஐந்து இந்திய கடற்றொழிலாளர்களின் தண்டனையை முழுமையாகத் தள்ளுபடி செய்து, அவர்களை விடுதலை செய்து இந்தியாவுக்கு அனுப்பினார் என்பதே துல்லியமான வர்ணனையாகும்.
இதனை இன்றும் சில அரசியல் அவதானிகள் மேற்கண்டவாறு வர்ணிக்கின்றனர்
மரண தண்டனை உத்தரவு
2019ஆம் ஆண்டு மரண தண்டனையை மீண்டும் நடைமுறைப்படுத்துவது தொடர்பாக விவாதம் தீவிரமடைந்தபோது, அப்போதைய எதிர்க்கட்சித் தலைவர் மகிந்த , தான் பிரதமராகவும் ஜனாதிபதியாகவும் இருந்த காலங்களில் மரண தண்டனை உத்தரவுகளில் கையெழுத்திடவில்லை என்றும், மரண தண்டனையை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு எதிரான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்ததாகவும் தெரிவித்திருந்தார்.
அதனால், 2014ஆம் ஆண்டு ஐந்து இந்தியர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட மரண தண்டனையை அவர் மன்னித்த சம்பவம், இலங்கையின் மரண தண்டனை தொடர்பான அரசியல் வரலாற்றில் குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வாக உள்ளது.
இலங்கையில் மரண தண்டனை சட்டத்தில் இருந்து நீக்கப்படவில்லை. அதாவது, நீதிமன்றங்கள் இன்னும் சில கடுமையான குற்றங்களுக்கு மரண தண்டனை விதிக்க முடியும்.
ஆனால் 1976ஆம் ஆண்டிலிருந்து தூக்குத் தண்டனை நடைமுறையில் நிறைவேற்றப்படவில்லை.
Amnesty International, இலங்கையை “சட்டத்தில் மரண தண்டனையை வைத்திருக்கும் ஆனால் நடைமுறையில் அதை நடைமுறைப்படுத்தாத நாடு” என வகைப்படுத்துகிறது.
இதன் பொருள், ஒருவருக்கு நீதிமன்றம் மரண தண்டனை விதித்தாலும், அந்தத் தீர்ப்பு தானாகவே உடனடியாக தூக்கிலிடப்படுவதாக அர்த்தமல்ல. இலங்கையில் நீண்டகாலமாக ஒரு de facto moratorium அதாவது மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்படாத நடைமுறைத் தடை நிலவி வருகிறது.
ஐக்கிய நாடுகளிடம் இலங்கை அரசாங்கம் அளித்த தகவல்களும் 1976 முதல் இந்தத் தடை தொடர்வதை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
இருப்பினும், 2026ஆம் ஆண்டில் மரண தண்டனை தொடர்பான இரண்டு முக்கிய சம்பவங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன.
முதலாவதாக, ஹெரோயின் கடத்தல் வழக்கில் மரண தண்டனை பெற்ற சமந்த குமார, “வெலே சுதா” தனது தண்டனைக்கு எதிராக தாக்கல் செய்த மேல்முறையீட்டை இலங்கை உயர் நீதிமன்றம் 2026 ஜூன் 1 அன்று நிராகரித்தது.
சர்வதேச அளவிலும் கடுமையான எதிர்ப்பு
இரண்டாவதாக, 2019 ஈஸ்டர் ஞாயிறு குண்டுத் தாக்குதல்களைத் தடுக்கத் தவறியதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட முன்னாள் காவல்துறை மா அதிபர் பூஜித் ஜயசுந்தர மற்றும் முன்னாள் பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளர் ஹேமசிறி பெர்னாண்டோ ஆகிய இருவருக்கும் 2026 ஜூலை 31 அன்று கொழும்பு மேல் நீதிமன்றம் மரண தண்டனை விதித்தது.
மூன்று நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வில் பெரும்பான்மை தீர்ப்பின் அடிப்படையில் இந்தத் தண்டனை வழங்கப்பட்டது. இருவருக்கும் மேல்முறையீடு செய்யும் உரிமை உள்ளது.
இங்கு மிக முக்கியமான வேறுபாடு என்னவென்றால், மரண தண்டனை விதிக்கப்படுவது மற்றும் மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்படுவது இரண்டு வெவ்வேறு விடயங்கள்.
2026 ஜூலை இறுதி நிலவரப்படி, இலங்கையில் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்கள் இருந்தாலும், 1976க்குப் பின்னர் எந்த நீதிமன்ற மரண தண்டனையும் தூக்கிலிட்டு நிறைவேற்றப்படவில்லை.
இந்தக் கேள்விக்கு தற்போதைய நிலையில் உறுதியான “ஆம்” என்று கூற முடியாது.
2019ஆம் ஆண்டு முன்னாள் ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன மரண தண்டனையை மீண்டும் நடைமுறைப்படுத்த முயன்றபோதும், உள்நாட்டிலும் சர்வதேச அளவிலும் கடுமையான எதிர்ப்பு எழுந்தது.
பின்னர் மரண தண்டனையை நடைமுறைப்படுத்தும் திட்டம் முன்னெடுக்கப்படவில்லை.
ஐ.நா. ஆவணங்களிலும் இலங்கை அரசாங்கம் மரண தண்டனையை மீண்டும் நடைமுறைப்படுத்துவது குறித்து அவ்வப்போது அறிவிப்புகள் வந்தபோதிலும், நடைமுறையில் அதை மீண்டும் தொடங்குவதற்கான இறுதி முடிவு எடுக்கப்படவில்லை என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
அதேவேளை, 2026 ஜூலை 31 அன்று இரண்டு முன்னாள் உயரதிகாரிகளுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டிருப்பது, சட்டத்தில் மரண தண்டனை இன்னும் உயிருடன் இருப்பதை மீண்டும் நினைவூட்டியுள்ளது.
தற்போதைய ஜனாதிபதி அநுர குமார திசாநாயக்க மரண தண்டனையை நிறைவேற்றும் நீண்டகால இடைக்காலத் தடையைத் தொடர்வதற்கு ஆதரவாக இருப்பதாக சமீபத்திய அறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன.
மகிந்த ராஜபக்ச வின் 2014ஆம் ஆண்டு நடவடிக்கையைப் பொறுத்தவரை, நீதிமன்றம் மரண தண்டனை விதித்த ஐந்து இந்தியர்களின் தண்டனையை ஜனாதிபதி மன்னிப்பு அதிகாரத்தின் மூலம் முழுமையாகத் தள்ளுபடி செய்து அவர்களை விடுதலை செய்தது என்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றுச் சம்பவமாகும்.
ஆனால், இதை இலங்கையில் மரண தண்டனை ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று பொருள்படுத்த முடியாது. அது இன்னும் சட்டத்தில் உள்ளது. 2026ஆம் ஆண்டில்கூட புதிய மரண தண்டனைகள் விதிக்கப்பட்டுள்ளன.
எனினும், 1976 முதல் இதுவரை ஒரு மரண தண்டனையும் நடைமுறையில் நிறைவேற்றப்படவில்லை என்பதே இலங்கையின் தற்போதைய சட்ட நடைமுறை நிலையின் முக்கிய அம்சமாகும்.
]]>
