தமிழர் தாயக போராட்டத்தில் இந்தியாவின் இராஜதந்திர நகர்வுகள்

இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தின்(1987 ) ஒருங்கிணைந்த அங்கமான இலங்கையின் அரசியலமைப்பின் 13வது திருத்தத்தை நடைமுறைப்படுத்துவது தொடர்பாக சிறிலங்கா அதிபர் ரணில் விக்கிரமசிங்க அண்மையில் அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டிருந்தார்.

குறித்த அறிக்கையில் இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தம் மற்றும் தமிழீழ போராட்டம் உள்ளிட்ட பல்வேறு விடயங்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. 

"தமிழர்களின் நீண்டகால கோரிக்கைகளுக்கு அரசியல் தீர்வு காணும் முயற்சியாக மேற்கொள்ளப்பட்ட உடன்படிக்கையின் படி முப்பத்தேழு வருடங்கள் நிறைவடைந்துள்ளன.

அதேசமயம் தமிழகத்தின் தற்போதைய முதல்வர் மு.க. ஸ்டாலின், உள்ளிட்ட அரசியல் தலைவர்கள். இனப்பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கான தொடக்கப் புள்ளியாக 13வது திருத்தத்தை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்று தொடர்ந்து கோரிக்கை விடுத்து வந்தாலும், இது பெரும்பாலும் சிறிலங்கா அரசால் புறக்கணிக்கப்பட்டது.

தமிழ் காங்கிரஸ் வேண்டுகோள் 

அனுராதபுரத்தின் சைவத் தமிழ் மன்னன் தேவநம்பிய தீசனுடன் (மன்னன் மூத்தசிவனின் மகன் சிவன்) புத்த மதத்தைத் தழுவிய சைவத் தமிழர்களின் முன்னோர்களான பெரும்பான்மை சிங்களவர்களுக்கும், சிறுபான்மை சைவத் தமிழர்களுக்கும் தமிழகத்திலிருந்து ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில் தோட்டத் தொழிலாளர்களாக புலம் பெயர்ந்தவர்களுக்கும் இடையேயான மோதலே இலங்கையின் தற்போதைய பிரச்சினை காணப்படுகிறது.

முக்கியமாக வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் வாழ்ந்து கல்வியறிவு பெற்ற தமிழர்கள், 1960கள் வரை அரசாங்கத்தில் முக்கியமான மற்றும் விகிதாசார உயர் பதவிகளை வகித்து சிங்களவர்களிடையே பொறாமையை ஏற்படுத்தியது.

1920 களில் இலங்கை தேசிய காங்கிரஸ் இரண்டு பிரிவுகளாக இனரீதியாகப் பிரிந்த போது, தேசிய சுதந்திர இயக்கத்தில் சிங்களப் பிரிவு (சிங்கள மகா சபை) மற்றும் தமிழ் பிரிவு (தமிழ் காங்கிரஸ்) என முரண்பாடுகள் காணப்பட்டன.

1947 இல் சுதந்திரத்தின் போது சிங்களவர்களுடன் உரிமைகள் மற்றும் வாய்ப்புகளில் சமத்துவம் வேண்டும் என தமிழ் காங்கிரஸ் வேண்டுகோள் விடுத்தது.

தமிழ் தாயக கோரிக்கை

சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளை உறுதி செய்வதில் உள்ளார்ந்த பலவீனமான அரசியலமைப்பை அறிமுகப்படுத்திய சோல்பரி ஆணைக்குழுவால் இந்த பரிந்துரை நிராகரிக்கப்பட்டது. 1948 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் வழங்கியபோது, பிரித்தானியர்கள் இந்தியா, பாகிஸ்தான் போல இலங்கையை இரு தேசங்களை உருவாக்க முயற்சிக்கவில்லை.

தமிழர்களின் தலைவிதியை ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அரசாங்கத்திடம் முடிவெடுக்க விட்டுவிட்டனர். பல தொடர்ச்சியான சட்ட விதிகளால் தமிழர்கள் இழந்தனர்; இலட்சக்கணக்கான தமிழ் தோட்டத் தொழிலாளர்களை நாடற்றவர்களாக ஆக்கிய குடியுரிமைச் சட்டம், தமிழர்களை தண்டிக்கும் சிங்கள சட்டம், வடக்கு மற்றும் கிழக்கின் மக்கள்தொகையை மாற்றியமைக்க திட்டமிட்ட குடியேற்றம் ஆகியவை ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

எல்லைக்கு அப்பால் உள்ள தமிழர்களுக்கு இடையே உள்ள இயற்கையான உறவு (இலங்கை மற்றும் தமிழ்நாடு) ஒற்றுமையின் கருத்தை மட்டுமல்ல, அரசியல் நீதியையும் வரையறுக்கிறது.

இனப் பதற்றம் தனித் தமிழ் தாயக கோரிக்கையை தூண்டியது. தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி (TULF) 1977 பொதுத் தேர்தலில் 18 தமிழ் ஆசனங்களையும் வென்று முதன்மை எதிர்க்கட்சியாக ஆனது.

திட்டமிட்ட படுகொலை

அது விடுதலை புலிகள், ஈபிஆர்எல்எப், டெலோ, புளொட், ஈரோஸ் போன்ற பல்வேறு ஆயுதக் குழுக்களுடன் கைகோர்த்து ஆயுதமேந்திய கிளர்ச்சிக்கு அழைப்பு விடுத்தது.

இலங்கை தனது மண்ணில் கிளர்ச்சியாளர்களுக்கு பயிற்சி அளிப்பதிலும் நிதியுதவி செய்வதிலும் இந்தியாவின் ஈடுபாட்டை இலகுவாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

எவ்வாறாயினும், 1983 இல் உச்சக்கட்டத்தை எட்டிய ஒரு திட்டமிட்ட படுகொலையைத் தொடர்ந்து இலட்சக்கணக்கான அகதிகளின் தளமாக இருந்த தமிழ்நாட்டின் உணர்வுகளுக்கு இந்திய அரசு மதிப்பளிக்க வேண்டியிருந்தது.

ஆயுதக் கிளர்ச்சியின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம் உள்நாட்டு பிரச்சினை மட்டுமல்லாது இன மோதலை சர்வதேச நெருக்கடியாக மாற்றியது.

இந்திய தலையீடு மற்றும் 1987 ஒப்பந்தம்

இனப்பிரச்சினை மற்றும் புவிசார் அரசியல் பரிசீலனைகள் இலங்கையின் விவகாரங்களில் அடுத்தடுத்த பிரதமர்களான இந்திரா காந்தி மற்றும் ராஜீவ் காந்தி ஆகியோர் தலையிட வைத்தது.

அதிகாரப் பகிர்வின் அடிப்படையில் தமிழர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான இராஜதந்திர நகர்வுகளுக்கு மேலதிகமாக, இந்திரா காந்தி 1984 ஒகஸ்டில் இலங்கை மீது படையெடுத்து இலங்கையின் முக்கியமான விமானத் தளங்களைக் கைப்பற்றுவதற்கான இரகசியத் திட்டங்களைக் கொண்டிருந்தார்.

ஒரு பிரெஞ்சு முகவரால் பத்திரிகைகளுக்கு கசிந்தது. மேலும், 1984 ஒக்டோபரில் இந்திரா காந்தியின் படுகொலை, படையெடுப்புத் திட்டத்தை திறம்பட மூடிமறைத்தது. அவரது மரணத்திற்குப் பிறகு, தமிழ்நாட்டின் அரசியல் கட்சிகள் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியிடம் பேச்சுவார்த்தை மூலம் அரசியல் தீர்வுக்காக வேண்டுகோள் விடுத்தனர்.

இது இலங்கையின் முக்கிய அரசியல் கட்சிகளால் ஆதரிக்கப்பட்டது. அதன்படி, 1987 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 29 ஆம் திகதி கைச்சாத்திடப்பட்ட இந்திய-இலங்கை உடன்படிக்கைக்கு வருவதற்கு இந்திய அரசு ஒருபுறமும், தமிழ் மிதவாத மற்றும் போராளி அமைப்புகளுடன் ஒருபுறமும், வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் பகுதி காவல்துறை, பாடசாலைக் கல்வி மற்றும் ஏனைய அதிகாரப் பகிர்வுகளுடன் கூடிய சிறிலங்கா அரசுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியது.

கையெழுத்திடுமாறு வற்புறுத்திய இந்தியா

எவ்வாறாயினும், இலங்கையில் உள்ள இரு தரப்பினரும் உடன்படிக்கையின் நிபந்தனைகளில் திருப்தி அடையவில்லை. அதற்குப் பதிலாக மிகக் குறைவான அளவுக்கு அதிகமான கட்டுப்பாட்டை வழங்குவதாக அரசாங்கம் நினைத்தது.

இந்தியா தனது மேலாதிக்க அந்தஸ்தைப் பயன்படுத்தி சிறிலங்கா அரசாங்கத்தை ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுமாறு வற்புறுத்தியதாக அரசாங்கமும் விடுதலை புலிகளும் கூறினர்.

அவர் கையெழுத்திடுவதை அப்போதைய பிரதமர் பிரேமதாச எதிர்த்தார், அவர் கையெழுத்திடும் விழாவில் பங்கேற்க மறுத்தார். இந்த உடன்படிக்கை முன்னாள் அதிபர் ஜெயவர்தனவினால் கைச்சாத்திடப்பட்டது.

விடுதலை புலிகள் தரப்பில், அதன் தலைவர் பிரபாகரன் அவர் டெல்லிக்கு விமானத்தில் கொண்டு செல்லப்பட்டதாகவும், இந்திய கறுப்பு பூனை பாதுகாப்பால் சிறைபிடிக்கப்பட்டதாகவும், உடன்படிக்கையின் உள்ளடக்கங்களுக்கு உடன்படும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டதாகவும் குற்றம் சாட்டினார்.

எவ்வாறாயினும், இரத்தம் தோய்ந்த உள்நாட்டுப் போரைத் தீர்ப்பதற்கான தொடக்கப் புள்ளியாக - இடஒதுக்கீடுகளுடன் இருந்தாலும் - மற்ற தமிழ்க் கட்சிகள் இந்த ஒப்பந்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டன.

நிராயுதபாணியாக்குமாறு இந்தியாவிடம் கோரிக்கை

எனவே, டெல்லியிலிருந்து திரும்பிய பிரபாகரன் ஆயுதங்களை ஒப்படைக்க மறுத்துவிட்டார், இது ஒப்பந்தத்தின் நிபந்தனைகளில் ஒன்றாகும். இந்த உடன்படிக்கையை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான நிபந்தனையாக விடுதலைப் புலிகளை நிராயுதபாணியாக்குமாறு சிறிலங்கா அரசாங்கம் இந்தியாவிடம் கோரிக்கை விடுத்தது.

மேலும், விடுதலைப் புலிகள் இந்தியப் பாதுகாப்புப் படைகளான IPKF ஐத் தூண்டிவிட்டு, இலங்கையில் உள்ள தமிழர்களுடன் இந்தியப் பாதுகாப்புப் படையினர் கொண்டிருந்த நல்லெண்ணத்தை இல்லாதொழிக்கும் வகையில் அவர்களை மோதலுக்கு வேண்டுமென்றே இழுத்தனர்.

இது IPKF மற்றும் விடுதலைப் புலிகளுக்கு இடையே ஒரு முழுமையான போராக வெடித்தது, இதன் விளைவாக நூற்றுக்கணக்கான இந்திய வீரர்கள் மற்றும் தமிழ் பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டனர்.

தமிழ் குடிமக்கள் மீது IPKF இழைத்ததாகக் கூறப்படும் மனித உரிமை மீறல்களுக்குப் பதிலடியாக, விடுதலைப் புலிகளால் ராஜீவ் காந்தி படுகொலை செய்யப்பட்டதற்கும் இது வழிவகுத்தது.

இது இன மோதலைக் கையாள்வதில் இந்தியத் தரப்பை அதன் மூலோபாயத்தை மாற்றியமைத்தது.

மனித குலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள்

மே 2009 இல் விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரன் கொல்லப்பட்டதன் மூலம் உள்நாட்டுப் போர் முடிவுக்கு வந்தது. போரின் இறுதிக் கட்டத்தில் இனப்படுகொலை மற்றும் மனித குலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் உட்பட ஏராளமான மனித உரிமை மீறல்கள் நடந்தன.

விடுதலைப் புலிகள் ஒழிக்கப்பட்ட பின்னரும், இலங்கை மற்றும் தமிழ்நாட்டுத் தமிழ்த் தலைவர்கள் தொடர்ச்சியாகக் கோரிக்கை விடுத்தும் 13ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதில் இலங்கைத் தரப்பு தயங்குகிறது.

13வது திருத்தத்தை நடைமுறைப்படுத்துமாறு இலங்கையை வற்புறுத்துவதற்கு இந்திய சகாக்கள் தொடர்ந்து முயற்சித்த போதிலும், 2009க்குப் பின்னரான இந்தியத் தலையீடு, குறிப்பாக சர்வதேச அரங்கில், இலங்கைக்கு எதிராகக் கொண்டுவரப்பட்ட UNHRC தீர்மானத்திற்கு வாக்களிப்பதில் இருந்து விலகியிருப்பது உட்பட, மென்மையானதாகத் தெரிகிறது.

1980களில் இருந்து இலங்கையின் விவகாரங்களில் இந்தியா நேரடியாகத் தலையிட்டது (மனிதாபிமான மற்றும் ஆயுத வழிகளில்); இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் இந்தியாவின் தலையீட்டின் விளைவாகும். இலங்கையில் வாழும் தமிழர்களின் அறங்காவலர்/பாதுகாவலர் என்ற முறையில் இந்தியா பேச்சுவார்த்தை நடத்தி ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டுள்ளது.

மேலும், IPKF விடுதலைப் புலிகளை நிராயுதபாணியாக்கத் தொடங்கியது, இதன் விளைவாக நூற்றுக்கணக்கான இந்திய இராணுவ வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர் மற்றும் ராஜீவ் காந்தி படுகொலை செய்யப்பட்டனர். இவை அனைத்தும் இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தை செயல்படுத்த முயற்சித்தன.

இந்தியா ஏற்றுக்கொண்ட பொறுப்பு

எனவே, இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதில் இந்தியா திறமையற்றது என்ற எந்த எண்ணமும் இந்தியாவின் சர்வதேச மனித உரிமை இராஜதந்திரத்தில் தோல்வியாக பார்க்கப்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், பிராந்திய வல்லரசு நாடு என்ற இந்தியாவின் கூற்றின் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.

தமிழர்களின் நலன்களைப் பாதுகாக்கவும் (ஒப்பந்தத்தில் இந்தியா ஏற்றுக்கொண்ட பொறுப்பு) மேலும் சர்வதேச அரசியலிலும் மனித உரிமை இராஜதந்திரத்திலும் இந்தியாவின் நற்பெயரை உயர்த்துவதற்காக, குறிப்பிட்ட காலக்கெடுவுக்குள் 13வது திருத்தத்தை நடைமுறைப்படுத்த இலங்கையை இந்தியா வெல்ல வேண்டும்.

இது ஒரு நூற்றாண்டு கால இனப்பிரச்சினைக்கு நிரந்தர தீர்வு காண வழி வகுக்கும். மேலும் இலங்கையின் வடக்கு மாகாண முன்னாள் கல்வி அமைச்சர் வைத்தியர் கந்தையா சர்வேஸ்வரன் மற்றும் சிறிலங்கா நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் எம்.ஏ.சுமந்திரன் ஆகியோரின் உள்ளீடுகளுடன்.