வலியுடையவர்கள் மட்டுமே போராடுகிறார்கள்; நாம் ஏன் இப்படி மாறினோம்?

இலங்கையின் அரசியல் சதுரங்கத்தில் ஈழத்தமிழினத்தின் தற்போதைய அரசியல் மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்பு, தன் வரலாற்றுப் பாதையில் மிக ஆபத்தான ஒரு தேக்கநிலையைச் சந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

ஒருபுறம், போரின் கொடுமைகளையும் அதனால் ஏற்பட்ட அளப்பரிய இழப்புகளையும் சுமந்த மனிதர்கள் நீதிக்காகவும் தமது காணாமல் ஆக்கப்பட்ட உறவுகளுக்காகவும் இன்னும் இந்த தேசத்தின் தெருக்களில் நின்று போராடுகிறார்கள்.

அதேநேரம் மறுபுறம், அதே நிலத்தில் பெரும்பான்மையானவர்கள் அதை வெறும் பார்வையாளர்களாகக் கடந்து செல்கிறார்கள் . அவர்கள் நுகர்வுப் பண்பாட்டிலும் அன்றாடக் கொண்டாட்டங்களிலும் மூழ்கியிருக்கிறார்கள்.

ஆனால். "வலியுடையவர்கள் மட்டுமே தொடர்ந்து போராடுகிறார்கள் நாம் ஏன் இப்படி மாறினோம்?" என்ற கேள்வி, வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட புலம்பல் கிடையாது . இது ஒரு தேசிய இனத்தின் எதிர்காலக் கூட்டு மனசாட்சியை நோக்கி எழுப்பப்படும் மிக முக்கியமான அரசியல் கேள்வியாகும்.

தொல்லியல் தளத்திலிருந்து சந்திர வட்ட கல்லை திருடிய கெஹெலிய

ஈழத்தமிழர்களின் கூட்டுப் பொறுப்பும் இழைக்கப்படும் தவறுகளும்

ஒரு தேசிய இனம் தன் உரிமைக்காகவும் நீதிக்காகவும் போராடும் போது, அங்கு சமூகத்தின் கூட்டுப் பங்கேற்பு மிக அவசியமானது. ஆனால், இன்றைய சூழலில் ஈழத்தமிழினம் தன் வரலாற்றுப் பயணத்தில் சில அடிப்படைத் தவறுகளைத் தொடர்ந்து செய்து வருகிறது.

அதாவது வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் போராட்டமும், அரசியல் கைதிகளின் விடுதலைக்கான குரலும், நில ஆக்கிரமிப்புகளுக்கு எதிரான எதிர்ப்புகளும் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களின் "சொந்தப் பிரச்சனை" போலச் சுருக்கப்பட்டுவிட்டது .

ஒரு சமூகம் தனது கூட்டுப் பொறுப்பைத் துறந்து, பாதிக்கப்பட்டவர்களை மட்டுமே வீதியில் நிறுத்துவது வரலாற்றுத் தவறாகும்.

நில ஆக்கிரமிப்பு, அடையாளச் சிதைப்பு என எதுவாக இருந்தாலும், அதற்கான நீண்டகால அரசியல் மூலோபாயம் இல்லாமல், அவ்வப்போது எழும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான நிகழ்வுகளோடு நமது எதிர்ப்புகளை முடித்துக் கொள்வதும் பெருந்தவறனான ஒன்றாகவே அமைந்துவிடுகிறது .

"செயற்கையான திசைதிருப்பல்" 

குறிப்பாக யாழ்ப்பாணத்திலும் அதன் ஏனைய பகுதிகளிலும் கடைகளிலும் திருவிழாக்களிலும் அலைமோதும் கூட்டத்தில் ஒரு சிறிய பகுதியினர் கூட நீதிக்கான போராட்டங்களில் அணிதிரள்வதில்லை.

இதில் இருந்தே, நீண்டகாலப் போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களில் நிகழும் "செயற்கையான திசைதிருப்பல்" இங்கு ஆதிக்கம் செலுத்துவதை நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

ஈழத்தமிழர்களின் கள நிலைமையும் கூட்டு அலட்சியத்தின் ஆபத்தும் அதாவது பன்னாட்டு அமைப்புகள் மற்றும் மனித உரிமை அமைப்புகளின் அறிக்கைகளின்படி, ஶ்ரீலங்காவில் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் தொடர்பான ஆயிரக்கணக்கான கோரிக்கைகளும் வழக்குகளும் எந்தவிதப் பதிலும் இன்றி கிடப்பிலையே போடப்பட்டுள்ளது .

இது எப்படியென்றால் போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில் வடக்கு கிழக்கில் தொடர்ச்சியாக முன்னெடுக்கப்படும் போராட்டங்களில் பொதுமக்களின் பங்கெடுப்பு கணிசமாகக் குறைந்து வருகிறது.

தேசிய இனம்

இது நீதியை மறுக்கும் தரப்பினருக்குச் சாதகமான சூழலையே ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறது. அதாவது காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் போராட்டத்தில் பாதிக்கப்பட்ட தாய்மார்களும் வயோதிபர்களும் மட்டுமே நிற்பதால், அது அரசால் கண்டுகொள்ளப்படாமல் நீண்டகாலமாக பாராமுகமாகவே இழுத்தடிக்கப்படுகிறது.

அரசியல் கைதிகளின் விடுதலையில் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களும் சில ஆர்வலர்களும் மட்டுமே குரல் கொடுப்பதால், வலுவான அரசியல் அழுத்தமின்றி சட்ட முட்டுக்கட்டைகள் நீடிக்கின்றன.

அதேபோல நில ஆக்கிரமிப்பு எதிர்ப்பிலும் எல்லைப்புற மக்களே தனியாக நிற்பதால், ஒட்டுமொத்த சமூக ஆதரவு இல்லாத சூழலைப் பயன்படுத்தி நிலப் பறிப்புகள் துரிதமடைகின்றன.

தேசிய இன அரசியலின் மறுவரையறை உலகளாவிய அரசியல் சிந்தனையாளர்களின் கருத்தியல்படி , ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட தேசிய இனம் தன் அடையாளத்தையும் உரிமையையும் தக்கவைத்துக் கொள்ள கூட்டு விழிப்புணர்வு, தெளிவான தலைமைத்துவம் மற்றும் மூலோபாயக் கட்டமைப்பு ஆகிய மூன்றும் மிக முக்கியமான தேவையாகும் .

உலகத்தமிழினத்தின் நீதிக்கான போராட்டம் 

அரசியல் சிந்தனையாளர் அன்டோனியோ கிராம்சியின் கருத்துப்படி, ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட சமூகம் தன் உரிமைகளுக்காகப் போராட வேண்டுமானால், அதற்கு அறிவுசார் விழிப்புணர்வு மிக அவசியமாகும்.

வெறும் உணர்ச்சிகளால் மட்டுமே ஒருபோதும் போராட்டத்தைத் தக்கவைக்க முடியாது. ஈழத்தமிழினத்தின் தற்போதைய அமைதி என்பது இயல்பான அமைதி அல்ல. அது தொடர் ஏமாற்றங்களால் ஏற்பட்ட ஒருவகை கற்றுக் கொண்ட நம்பிக்கையின்மை ஆகும்.

அரசியல் என்பது தேர்தல் கால வாக்குச் சேகரிப்போ அல்லது நாடாளுமன்றப் பதவிகளோ மட்டும் அல்ல . அது ஒரு சமூகமாகத் திரண்டு தன் நிலத்தையும், வரலாற்று உரிமையையும், நீதியையும் கோரும் போராட்டமே உண்மை அரசியல.

ஆகும் . சிவில் அமைப்புகளும், இளைஞர்களும், பல்கலைக்கழகச் சமூகமும் மீண்டும் அரசியல் விழிப்புணர்வுடன் திரள வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

நீதிக்கான பயணம்

காலத்தின் தேவையும் வரலாற்றுப் பொறுப்பும் அதேபோல "நாம் ஏன் இப்படி இருக்கிறோம்?" என்ற கேள்விக்கான பதில், நமது சுயபரிசோதனையில்தான் தங்கியுள்ளது.

அதாவது பாதிக்கப்பட்ட தாய்மார்களின் கண்ணீரை அவர்களின் தனிப்பட்ட அவலமாகப் பார்க்காமல், அது உலகத்தமிழினத்தின் நீதிக்கான போராட்டம் என்பதை உணர்ந்து இளைஞர்களும் பொதுமக்களும் ஒன்றாக கைகோர்க்க வேண்டும்.

அதேபோலவே நம்மில் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களை வறுமையிலும் அனாதரவாகவும் விட்டுவிட்டு நீதி கோர முடியாது என்பதால், அவர்களுக்கு வலுவான பொருளாதார மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பு வலையமைப்பை உருவாக்க வேண்டும்.

அத்துடன், பழைய போராட்ட வடிவங்களைத் தாண்டி, சர்வதேச சட்டங்களையும் மனித உரிமை அமைப்புகளையும் திறம்படக் கையாளக்கூடிய ஒரு இளம் தலைமுறையினரின் அறிவுசார் பங்களிப்பு போராட்டங்களுக்குள் உட்புகுத்தப்பட வேண்டும்.

அதேபோல நீதிக்கான பயணம் நீண்டது. ஆனால், பாதிக்கப்பட்டவர்களை மட்டும் தெருவில் விட்டுவிட்டுப் பார்வையாளர்களாகப் படம் பிடிக்கும் சமூகம், வரலாற்றின் முன் தன் தார்மீக உரிமையை இழந்துவிடும்.

எனவே இனியும் மௌனமாக இருப்பது நமது அடையாளத்தையே அழித்துவிடும் என்பதால், கூட்டுப் பொறுப்போடு திரள்வதே ஈழத்தமிழினத்தின் இப்போதைய ஒரே வரலாற்றுத் தேவையாகும்.

எல் நினோவால் வடக்கிற்கு ஆபத்து..! எச்சரிக்கும் யாழ். பல்கலை பேராசிரியர் பிரதீபராஜா

யாழில் தொடரும் மின் தடை - அவதியில் மக்கள்: வெளியான காரணம்